De Oosterscheldekering is het grootste en bekendste bouwwerk van de Deltawerken in Zeeland. Deze indrukwekkende stormvloedkering verbindt Schouwen-Duiveland met Noord-Beveland en heeft een totale lengte van 9 kilometer. In tegenstelling tot dichte dammen is dit een halfopen kering met 62 enorme stalen schuiven. Hierdoor blijft het unieke getijdenlandschap en het zoute milieu in de Oosterschelde behouden, tenzij er extreem hoogwater dreigt.
Belangrijkste kenmerken & werking:
Constructie: De kering steunt op 65 massieve betonnen pijlers waartussen stalen schuiven van zo'n 42 meter lang hangen.
Sluiting: Zodra het waterpeil dreigt te stijgen naar 3 meter of meer boven NAP, zakken de schuiven automatisch naar beneden. Dit volledige sluitproces duurt ongeveer 75 minuten.
Bediening: De kering wordt aangestuurd en gecontroleerd vanuit het ir. J.W. Topshuis op het werkeiland Neeltje Jans.
Infrastructuur: Over de kering loopt de autoweg N57, een belangrijke verkeersader binnen Zeeland.
Actuele status en onderhoud
Hoewel de kering bij de oplevering in 1986 een verwachte levensduur van 200 jaar kreeg, zorgen de snelle zeespiegelstijging en klimaatverandering voor grote uitdagingen. Uit onderzoeken van Deltares blijkt dat de kering bij een stijging van 60 centimeter niet meer volledig aan de normen kan voldoen.
Om de kering in topconditie te houden, voert Rijkswaterstaat momenteel grootschalige renovatieprojecten uit:
• Bewegingswerken: Tot eind 2026 worden de hydraulische cilinders en cardanbalken van de schuiven stapsgewijs vernieuwd.
• Conservering: De pijlers en schuiven worden grondig behandeld tegen corrosie en slijtage.
• Erkenning: Op 20 november 2026 wordt er in het Topshuis een plaquette onthuld ter nagedachtenis aan de zes bouwarbeiders die destijds tijdens de constructie zijn omgekomen.
De foto hierboven heb ik lang geleden eens gemaakt, het is de reserve pijler en staat bij de Neeltje Jans.
Voor de bouw van wat de Oosterscheldekering zou worden, zijn er 66 reusachtige betonnen pijlers gemaakt, maar na een wijziging van het plan bleken er maar 65 pijlers nodig te zijn. Pijler nummer 66 werd aangewezen als reserve-exemplaar. Het maken van 1 pijler duurde anderhalf jaar. Dat was dan ook de reden om een reserve-exemplaar te maken, anders zou er een vertraging van anderhalf jaar oplopen als een pijler stuk zou gaan tijdens het transport of de plaatsing. ‘De pijlers zijn gebouwd in een droogdok en toen de kering voltooid was, bleek de reservepijler niet nodig. Het dok liep weer vol en de pijler bleef achter.’
Info over de bouw van de Brouwersdam start 1962
